Mostrando postagens com marcador porto alegre. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador porto alegre. Mostrar todas as postagens

segunda-feira, 4 de agosto de 2014

SIM causa lágrimas

L’home del parking ens deixava passar el cotxe amb la condició de tornar a sortir en 20 minuts. Vint minuts són molts per deixar a algú en una festa. Vint minuts són poquíssims per despedir-se d’algú que no veuràs mai més a la teva vida.
La feina venia mig feta, però tot i així és dur. Un guàrdia venia a reclamar-nos que la nostra abraçada estava creant cua i que sen’s acabava el temps.

- UN MOMENT ÒSTIA. RECORDARÉ AQUEST MOMENT TOTA LA MEVA VIDA I NO VULL RECORDAR-LO A VOSTÈ.

Baixo del cotxe, però m’espero. 
El cotxe fa la volta i quan torna a passar puc veure llàgrimes darrera la finestra. 

- Até mais.

- Até.

Em giro i camino. No és fàcil. Ni sé caminar amb tacons, ni sé caminar amb tantes emocions. Recordo el que la mare de la Gabi m’havia dit el dia anterior: - Aixeca el cap, mira endavant i trepitja amb tot el peu. – Ja, però és que jo només tinc ganes de desfer-me.

Quan pujo les escales la dona de la neteja em deixa mirar-me al mirall. No hi ha llàgrimes. El maquillatge està al seu lloc. Un organitzador em diu que m’assegui, que m’assegui ràpid que començarà ja. Trobo cadira. I, gràcies atzar, trobo cadira al costat d’un conegut.
La música sona, tot és massa emotiu. Les llàgrimes em comencen a caure per les galtes, estic nerviosa i crec que no és el lloc ni el moment per desfer-me.
Busco un lloc millor. Mil records i la cara d’emocionats dels meus companys quan desfilen em fan oblidar tot el que acaba de passar. Ploro, si, però ploro somrient.


De cop diuen el nom de la Gabi, ella m’havia advertit que la música seria per mi. Esperava una cançó de Jorge Drexler (la banda sonora oficial de les tornades facultat-casa amb GabiTaxi), però no. Sona Txarango. 

Feia uns minuts que sonava l’himne de Brasil, tots de peu cantaven i jo mirava al meu voltant sense saber si fer playback o deixar veure que estava perduda al sud de Brasil. Ara sonava en català, sonava rumba, i ningú entenia res, i jo ballava. De peu, plorant, somrient, aplaudint i ben emocionada. Està sonant Txarango en una graduació al cul de Brasil. Gràcies món. Pels moments que no s’obliden.



Cada cop que deien un nom, la persona s’aixecava i sonava la música que havia triat, la música que el representava. Va sonar de tot, i cada una parlava d’aquella persona que recollia el diploma emocionada. I jo, rodejada de pares i mares, aplaudia i somreia: amb aquesta m’he rigut molt, aquesta s’ho mereix, m’agradaria haver parlat més amb aquesta, ...
Perquè si, tot, o gairebé tot, eren noies. Brasileres. I no ballen samba pel carrer en bikini. No. Són brasileres de carn i ossos. Brasileres que m’han acollit com si fos una més. Brasileres a qui espero veure algun dia fent de turista per Barcelona. Brasileres que no oblidaré. Brasileres que SIM, causam lágrimas.


El hombre nos deja pasar el coche al aparcamiento con la condición de salir en 20 minutos. Veinte minutos son muchos para dejar a alguien en una fiesta. Veinte minutos son muy pocos para decir adiós a alguien que no volverás a ver nunca más en tu vida.
El trabajo estaba medio hecho, pero aun así es duro. Un guardia vino a reclamar que nuestro abrazo estaba creando cola y que se nos terminaba el tiempo.
-UN MOMENTO OSTIA. RECUERDARÉ ESTE MOMENTO TODA MI VIDA Y NO QUIERO RECORDARLE A USTED.
Bajo del coche, pero me espero.
El coche da la vuelta y cuando vuelve a pasar por mi frente puedo ver lágrimas detrás de la ventana.
-Até mais.
-Até.
Me giro y camino. No es fácil. Ni sé caminar con tacones, ni sé caminar con tantas emociones. Recuerdo lo que la madre de Gabi me dijo el día anterior: - Levanta la cabeza, mira hacia adelante y pisa con todo el pie. – Ya, pero es que yo sólo tengo ganas de deshacerme.
Cuando subo las escaleras, la mujer de la limpieza  me deja mirarme en el espejo. No hay ninguna lágrima. El maquillaje es en su sitio. Un organizador me dice que encuentre un lugar, que encuentre un lugar rápido que esto empieza ya. Encuentro una silla libre. Gracias azar, mi silla está  al lado de un conocido.
La música suena, todo es demasiado emotivo. Las lágrimas comienzan a caerme por las mejillas, estoy nerviosa y este no es el lugar ni el momento de deshacerme.
Busco un lugar mejor. Mil recuerdos y las caras de emocionados de mis compañeros cuando desfilan me hacen olvidar todo lo que ha ocurrido. Lloro, si, pero lloro sonriendo.
De repente dicen  el nombre de Gabi, ella me advirtió que la música sería para mí. Esperaba una canción de Jorge Drexler (la banda sonora oficial de cuando volvíamos a casa en su GabiTaxi), pero no. Suena Txarango.
Hacia unos minutos estaba sonando el himno de Brasil, todo el mundo de pie cantaba y yo miraba a mi alrededor dudando entre hacer playback o demostrar que estaba perdida en el sur de Brasil. Pero ahora no, ahora sonaba música en catalán, sonaba rumba, y nadie entendía nada, y yo bailaba. De pie, llorando, sonriendo, aplaudiendo y más que emocionada. Txarango sonando en una graduación en el culo de Brasil. Gracias mundo. Por esos momentos que no se olvidan nunca.
Cada vez que dicen un nombre, la persona se levantan y suena la música que ha elegido, la música que le representa. Sonó de todo, y cada canción hablaba de esa persona que recogia el diploma emocionada. Y yo, rodeada de madres y padres, aplaudiendo y sonriendo: con ella me he reído mucho, ella se lo merece, ojalá hubiera hablado más con ellas, etc..

Porque si, todo o casi todo, era chicas. Brasileñas. Y no, no bailan samba por las calles en bikini. No. Brasileñas de carne y hueso. Brasileñas que me han recibido como si fuera una más. Brasileñas que espero ver algún día haciendo de turista por Barcelona. Brasileñas que no ovlidaré. Brasileñas que SIM, causam lágrimas. 

O homem deixa a gente passar com o carro no estacionamento com a condição de sair antes de 20 minutos. Vinte minutos são muitos para deixar alguém numa festa. Vinte minutos são muito pocos para se despedir de alguém que você nunca vai ver mais na vida.
O trabalho estava meio feito, mas ainda assim foi duro. Um guarda veio pra dizer que o nosso abraço estava causando fila e que o tempo estava acabando.
- UM MOMENTO, PUTZ. VOU ME LEMBRAR DESTE MOMENTO A VIDA TODA E NÃO QUERO ME LEMBRAR DE VOCÊ!
Desço do carro, mas aguardo.
O carro da a volta e quando volta passar na minha frente posso ver lágrimas atrás da janela.
-Até mais.
-Até.
Caminho. Não é fácil. Nem sei caminhar de salto, nem sei caminhar com tantas emoções. Lembro do que a mãe da Gabi falou o dia anterior: - Levanta a cabeça, mira pra frente e pisa com todo o pé. – Tá, mas é que agora eu só quero me desfazer.
Quando subo as escadas, a mulher que limpa o banheiro deixa me olhar no espelho. Não tem lágrimas. A maquiagem está no seu lugar. Um organizador me diz que preciso achar meu lugar, que ache meu lugar rápido porque vamos começar já. Acho uma cadeira livre. Obrigada azar, a minha cadeira está do lado de um conhecido.
A música começa a tocar, todo é emotivo demais. As lágrimas começam a cair pelas bochechas, fico nervosa e esse não é lugar nem momento para eu me desfazer.
Procuro um lugar melhor. Mil lembranças e os rostos emocionados dos meus colegas enquanto desfilam fazem que eu esqueça tudo o que tinha acontecido. Choro, sim, mas choro sorrindo.
De repente, ouço o nome da Gabi, ela me falou que a música era pra mim. Esperava uma canção de Jorge Drexler (a banda sonora oficial de quando a gente voltava da faculdade pra casa no seu GabiTaxi), mas não. Toca Txarango.
Fazia só uns minutos que estava tocando o hino do Brasil, todo o mundo em pé cantava e eu olhava ao meu redor pensando se eu tinha que fazer playback ou deixar ver que eu estava perdida no sul do Brasil.
Mas agora não, agora tocava música em catalão, tocava rumba e ninguém entendia nada, e eu dançava. Em pé, chorando, sorrindo, aplaudindo e tri-emocionada. Txarango tocava numa formatura no cu do Brasil. Obrigada mundo. Obrigada por esses momento que não se olvidam jamais.
Cada vez que ouvia um nome, a pessoa ficava em pé, tocava a música que tinha escolhido, a música que representava ele. Tocou de tudo, e cada música falava dessa pessoa que colava o grau emocionada. E eu, rodeada de mães e pães, aplaudindo e sorrindo: com essa guria eu ri um monte, essa merece muito, teria que ter falado mais com essa, etc...
Porque sim,  todas ou quase todas, eram gurias. E não, não dançavam samba nas ruas de biquíni. Não. Brasileiras de carne e osso. Brasileiras que me receberam como se eu fosse uma mais. Brasileiras que espero ver algum dia sendo turistas de Barcelona. Brasileiras que não vou esquecer. Brasileiras que SIM, causa lágrimas.

quinta-feira, 12 de junho de 2014

Não vai ter copa

Estic esperant que em truquin de La Segona Hora i em preguntin, mentre aconsegueixen el meu númeo, jo us explico.
 
A internet he vist mil vídeos, llegit mil articles. Nens morts, vagabundos fora, policia militar i mil etcèteres.
Al carrer poc he vist. Els “moradores de rua” han disminuït, però segueixen aquí. Hi ha molta policia al carrer important, però quan gires la cantonada, allà on acaba la llum, també acaba la policia, la seguretat i la gent caminant.

Semblava que no arrancàvem i al carrer hi havia quatre banderetes, juntament amb una càmera de seguretat. Ahir hi havia globos verds i grocs, més llum i més banderes.
Hi ha qui m’ha explicat que la policia té ordres de netejar el carrer d’indesitjables i que els maten a tots. Hi ha qui diu que els porten a les viles de la perifèria (i jo imagino que casualment trigaran a tornar caminant els dies que dura tot aquest circ). 

Hi ha qui diu que no passarà absolutament res. També he llegit que la gent diu que la ciutat està sudant del mundial. Pot ser.

Hi ha com un moviment paral·lel de queixa. Molts me gusta, molts #nãovaitercopa i molt assistiré a eventos falsos com inauguracions de ponts que no s’han acabat a temps. 

No puc parlar massa perquè no he anat a cap manifestació (perdoneu-me, no vull tornar a casa abans de temps), però pel que he vist, la policia triplica els manifestants, que són vist pels altres ciutadans com: aquells idiotes que tallen carrers i fan que no arribi a temps a la feina en el meu cotxet.

El carril bus que estava en obres el dia que vaig arribar a Porto Alegre; segueix en obres. Dimarts hi havia 20 policies a la vorera on vaig ser assaltada, amb els cotxes aparcats al carril bus. M’han dit que els assalts han augmentat. Hi ha més gent, hi ha més extranges, hi ha més diners. També he sentit llegendes d’atracaments amb pistola al bus: se t’asseuen al costat entre la gent, t’abracen, t’apunten i els hi dones tot dissimulant. S’ha acabat seure al bus.

En resum, tinc un problema. Estic acostumada, estic acostumada a sentir aquestes històries, estic acostumada a veure rodamóns pel carrer, a gent que em demana coses mentre camino. Estic acostumada a que una manifestació siguin 4 crits durant poca estona i molts prejudicis dels que no hi ha anat però estan tan en contra.

La meva companya de pis, al·lega que ella està en contra i no veurà la copa (el que passa és que ha d’estudiar), i que entén que jo, que no tinc res a veure, que no hi puc estar en contra, que tant me fa tot, l’aniré a veure al bar. 

És obvi que estic en contra, estic tant en desacord amb tot el que passa en aquest país. I com deia fa poc, potser el que em fa més ràbia és que sé que té solució, perquè fa 22 anys que visc en la solució. Hi ha ciutats segures, hi ha transport públic eficient, hi ha gent que surt al carrer i es queixa i canvia les coses. Hi ha. Evidentment amb una diferència històrica important, però existeix, Brasil no aspira a ser impossible.




Fa dos dies, els paletes que ens estan (des)arreglant el bany, em preguntaven si “vai torcer pro teu país?” 
Per evitar debats polítics vaig dir que en realitat, mai he sigut massa patriòtica, i crec que torço pro Brasil.

Si. Torço pro Brasil. 
No en els homes de la pilota. 
No. 
Torço en els que veuran els partits, però quan tornin a casa pensaran. 
Torço per que acabin els prejudicis. 
Torço perquè algú se n’adoni que no és normal tanta gent pobre al carrer, tan poca llum i tantes coses que poden arreglar-se i que no ho faran soles. 
Torço per que les mentalitats canviïn, torço perquè el país avanci, i no sigui per la copa o les olimpíades, sinó pel seu propi bé. 

Brasil, torço por vocês.




Cuando me di cuenta de que viviría el mundial en Brasil pensé: como mola. Han pasado los meses y ahora creo que es lo que menos mola de todo lo que estoy viviendo por aquí.

En internet he visto mil vídeos, leído mil artículos. Niños muertos, vagabundos fuera, policía militar y mil etcéteras.

En la calle poco he visto. Los “moradores de rua” han disminuido, pero siguen aquí. Hay mucha policía en la calle importante, pero cuando giras la esquina, allí donde acaba la luz, también acaba la policía, la seguridad y la gente caminando.

Parecía que no arrancaban y en la calle había cuatro banderitas, junto a una cámara de seguridad. Ayer había globos verdes y amarillos, mas luz y mas banderitas.

Hay quien me ha explicado que la policía tiene órdenes de limpiar la calle de indeseables y que los matan a todos. Hay quien dice que los llevan a las zonas periféricas (y yo imagino que tardarán en volver caminando los días que dura todo este circo). Hay quien dice que no pasará absolutamente nada. También he leído que la ciudad está sudando del mundial. Puede ser.

Hay como un movimiento paralelo de queja. Muchos me gusta, muchos #nãovaitercopa y mucho asistiré a eventos falsos como inauguraciones de puentes que no se han acabado a tiempo. No puedo hablar mucho porque no he ido a ninguna manifestación (perdonadme, no quiero volver a casa antes de tiempo), pero por lo que he visto, la policía triplica los manifestantes, que son vistos por otros ciudadanos como: aquellos idiotas que cortan calles y hacen que no llegue a tiempo al trabajo en mi coche.

El carril bus que estaba en obras el día que llegué a Porto Alegre, sigue en obras. El martes había 20 policías en la acera donde fui atracada, con los coches aparcados en el carril bus. Me han dicho que los atracos han aumentado. Hay más gente, hay mas extranjeros, hay más dinero. También he oído leyendas de atracos con pistola en el bus: se te sientan al lado entre la gente, te abrazan, te apuntan y les das todo disimuladamente. Se ha acabado sentarse en el bus.

En resumen, tengo un problema. Estoy acostumbrada a oír estas historias, estoy acostumbrada a ver vagabundos por la calle, a gente que me pide cosas mientras camino. Estoy acostumbrada a que una manifestación sean 4 gritos durante poco rato y muchos prejuicios de los que no han ido pero están en contra también.

Mi compañera de piso, alega que ella está en contra y que no verá la copa (lo que pasa es que tiene que estudiar), y que entiende que yo, que no tengo nada que ver, que no puedo estar en contra, que me da igual, lo iré a ver al bar.

Es obvio que estoy en contra, estoy tan en contra de todo lo que pasa en este país. Y como decía hace poco, puede ser que lo que me de más rabia es que sé que tiene solución, porque hace 22 años que vivo en la solución. Hay ciudades seguras, hay transporte público eficiente, hay gente que sale a la calle y se queja y cambia las cosas. Hay. Evidentemente con una diferencia histórica importante, pero existe, Brasil no aspira a ser imposible.

Hace dos días, los albañiles que estuvieron (des)arreglando el baño, me preguntaban si “vai torcer pro teu país?”. Para evitar debates políticos les dije que en realidad, nunca he sido muy patriótica, y creo que apoyo vou torcer pelo Brasil.


Si. Torço por Brasil.
No en los hombres de la pelota.
No. Torço a los que verán los partidos, y cuando vuelvan a casa pensarán. 
Torço para que acaben los prejuicios.
Torço para que alguien se de cuenta que no es normal tanta gente pobre en la calle, tan poca luz y tantas cosas cosas que pueden arreglarse y que no se harán solas.
Torço para que las mentalidades cambien, apoyo para que el país avance, y no sea por la copa o las olimpiadas, sino por su propio bien.
Torço por vocês.

segunda-feira, 5 de maio de 2014

10



Avui fa 10 mesos.
10 mesos que no em tallo el cabell.
10 mesos que no tiro el paper de wàter dins del wàter.
10 mesos que no em prenc una clara.
10 mesos que no menjo truita de patates de la iaia.
10 mesos que no camino tranquil·la quan vaig sola pel carrer.
10 mesos que no pujo a un metro.
10 mesos que no vaig a un bon concert.
10 mesos que no condueixo un cotxe.
10 mesos que no puc llegir al bus perquè es mou massa.
10 mesos que no menjo patates braves.
10 mesos que no dino de taper i rodejada d’amics.


Fa 10 mesos que no faig moltíssimes coses que m’agrada fer, però n’he fet tantes d’altres, i aquestes altres (potser perquè no les tornaré a fer mai, potser pel poc que esperava fer-les) han fet que pugui suportar sense problemes totes aquelles coses que es troben a faltar. Que mirant-ho d’una banda, només queden 3 mesos per poder-les tornar a fer. 
(Ai, no sé si vull que passin aquests 3 mesos).

domingo, 27 de abril de 2014

Coses a fer abans de...

 

D’aquí poc portaré 10 mesos a Porto Alegre.
10 mesos que són molts, però alhora són poquíssims.

He fet moltes coses, he passat 3 viatjant per sudamèrica, he provat molts restaurants, visitat molts llocs de la ciutat i caminat per molts carrers.
Però una por s’acosta quan envies un email dient: Queden 4 mesos. I ta mare et corregeix: Queden 3 i una setmana!
És per això, i també per l’aparició en escena del Jordi i en Jaume, que aquesta setmana hem estat a tope i hem elaborat una llista de “COSES A FER ABANS DE TORNAR A BARCELONA”.

- Comprar-se una cuya, curar-la i aprendre a preparar chimarrão.
- Anar al Vila Acústica.
- Anar a veure un partit del Grêmio a l’estadi.
- Fer el FREE WALKING TOUR Porto Alegre.
- Comprar-nos una samarreta del Grêmio.
- Donar una volta pel Guaíba en vaixell.
- Agafar el tren i anar a algun lloc random.
- Anar al Canyons.
- Anar a un rodízio de carn.
- Menjar tots els açaís possibles.
- Provar les “empanadilles” fregides plenes de xocolata.
- Aprendre a fer Caipirinha (i no oblidar-se al matí següent).
- Aprendre a fer Feijão.
- ...


Hem començat a ratllar coses de la llista a un ritme frenètic.
Avui, de camí al parc he rebut una trucada:
- Grêmio contra l’equip on juga Ronaldinho, per 6€, en dues hores. T’apuntes?
- Si, clar! Truca al Paco!

 I així, vinc de veure perdre l’Atlético Mineiros i de cop, cada cop que Ronaldinho Gaúcho tocava pilota, els tricolors li cridaven de tot. Ronaldinho é traïdor. Dale dale tricolor.