Mostrando postagens com marcador adéu. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador adéu. Mostrar todas as postagens

segunda-feira, 4 de agosto de 2014

SIM causa lágrimas

L’home del parking ens deixava passar el cotxe amb la condició de tornar a sortir en 20 minuts. Vint minuts són molts per deixar a algú en una festa. Vint minuts són poquíssims per despedir-se d’algú que no veuràs mai més a la teva vida.
La feina venia mig feta, però tot i així és dur. Un guàrdia venia a reclamar-nos que la nostra abraçada estava creant cua i que sen’s acabava el temps.

- UN MOMENT ÒSTIA. RECORDARÉ AQUEST MOMENT TOTA LA MEVA VIDA I NO VULL RECORDAR-LO A VOSTÈ.

Baixo del cotxe, però m’espero. 
El cotxe fa la volta i quan torna a passar puc veure llàgrimes darrera la finestra. 

- Até mais.

- Até.

Em giro i camino. No és fàcil. Ni sé caminar amb tacons, ni sé caminar amb tantes emocions. Recordo el que la mare de la Gabi m’havia dit el dia anterior: - Aixeca el cap, mira endavant i trepitja amb tot el peu. – Ja, però és que jo només tinc ganes de desfer-me.

Quan pujo les escales la dona de la neteja em deixa mirar-me al mirall. No hi ha llàgrimes. El maquillatge està al seu lloc. Un organitzador em diu que m’assegui, que m’assegui ràpid que començarà ja. Trobo cadira. I, gràcies atzar, trobo cadira al costat d’un conegut.
La música sona, tot és massa emotiu. Les llàgrimes em comencen a caure per les galtes, estic nerviosa i crec que no és el lloc ni el moment per desfer-me.
Busco un lloc millor. Mil records i la cara d’emocionats dels meus companys quan desfilen em fan oblidar tot el que acaba de passar. Ploro, si, però ploro somrient.


De cop diuen el nom de la Gabi, ella m’havia advertit que la música seria per mi. Esperava una cançó de Jorge Drexler (la banda sonora oficial de les tornades facultat-casa amb GabiTaxi), però no. Sona Txarango. 

Feia uns minuts que sonava l’himne de Brasil, tots de peu cantaven i jo mirava al meu voltant sense saber si fer playback o deixar veure que estava perduda al sud de Brasil. Ara sonava en català, sonava rumba, i ningú entenia res, i jo ballava. De peu, plorant, somrient, aplaudint i ben emocionada. Està sonant Txarango en una graduació al cul de Brasil. Gràcies món. Pels moments que no s’obliden.



Cada cop que deien un nom, la persona s’aixecava i sonava la música que havia triat, la música que el representava. Va sonar de tot, i cada una parlava d’aquella persona que recollia el diploma emocionada. I jo, rodejada de pares i mares, aplaudia i somreia: amb aquesta m’he rigut molt, aquesta s’ho mereix, m’agradaria haver parlat més amb aquesta, ...
Perquè si, tot, o gairebé tot, eren noies. Brasileres. I no ballen samba pel carrer en bikini. No. Són brasileres de carn i ossos. Brasileres que m’han acollit com si fos una més. Brasileres a qui espero veure algun dia fent de turista per Barcelona. Brasileres que no oblidaré. Brasileres que SIM, causam lágrimas.


El hombre nos deja pasar el coche al aparcamiento con la condición de salir en 20 minutos. Veinte minutos son muchos para dejar a alguien en una fiesta. Veinte minutos son muy pocos para decir adiós a alguien que no volverás a ver nunca más en tu vida.
El trabajo estaba medio hecho, pero aun así es duro. Un guardia vino a reclamar que nuestro abrazo estaba creando cola y que se nos terminaba el tiempo.
-UN MOMENTO OSTIA. RECUERDARÉ ESTE MOMENTO TODA MI VIDA Y NO QUIERO RECORDARLE A USTED.
Bajo del coche, pero me espero.
El coche da la vuelta y cuando vuelve a pasar por mi frente puedo ver lágrimas detrás de la ventana.
-Até mais.
-Até.
Me giro y camino. No es fácil. Ni sé caminar con tacones, ni sé caminar con tantas emociones. Recuerdo lo que la madre de Gabi me dijo el día anterior: - Levanta la cabeza, mira hacia adelante y pisa con todo el pie. – Ya, pero es que yo sólo tengo ganas de deshacerme.
Cuando subo las escaleras, la mujer de la limpieza  me deja mirarme en el espejo. No hay ninguna lágrima. El maquillaje es en su sitio. Un organizador me dice que encuentre un lugar, que encuentre un lugar rápido que esto empieza ya. Encuentro una silla libre. Gracias azar, mi silla está  al lado de un conocido.
La música suena, todo es demasiado emotivo. Las lágrimas comienzan a caerme por las mejillas, estoy nerviosa y este no es el lugar ni el momento de deshacerme.
Busco un lugar mejor. Mil recuerdos y las caras de emocionados de mis compañeros cuando desfilan me hacen olvidar todo lo que ha ocurrido. Lloro, si, pero lloro sonriendo.
De repente dicen  el nombre de Gabi, ella me advirtió que la música sería para mí. Esperaba una canción de Jorge Drexler (la banda sonora oficial de cuando volvíamos a casa en su GabiTaxi), pero no. Suena Txarango.
Hacia unos minutos estaba sonando el himno de Brasil, todo el mundo de pie cantaba y yo miraba a mi alrededor dudando entre hacer playback o demostrar que estaba perdida en el sur de Brasil. Pero ahora no, ahora sonaba música en catalán, sonaba rumba, y nadie entendía nada, y yo bailaba. De pie, llorando, sonriendo, aplaudiendo y más que emocionada. Txarango sonando en una graduación en el culo de Brasil. Gracias mundo. Por esos momentos que no se olvidan nunca.
Cada vez que dicen un nombre, la persona se levantan y suena la música que ha elegido, la música que le representa. Sonó de todo, y cada canción hablaba de esa persona que recogia el diploma emocionada. Y yo, rodeada de madres y padres, aplaudiendo y sonriendo: con ella me he reído mucho, ella se lo merece, ojalá hubiera hablado más con ellas, etc..

Porque si, todo o casi todo, era chicas. Brasileñas. Y no, no bailan samba por las calles en bikini. No. Brasileñas de carne y hueso. Brasileñas que me han recibido como si fuera una más. Brasileñas que espero ver algún día haciendo de turista por Barcelona. Brasileñas que no ovlidaré. Brasileñas que SIM, causam lágrimas. 

O homem deixa a gente passar com o carro no estacionamento com a condição de sair antes de 20 minutos. Vinte minutos são muitos para deixar alguém numa festa. Vinte minutos são muito pocos para se despedir de alguém que você nunca vai ver mais na vida.
O trabalho estava meio feito, mas ainda assim foi duro. Um guarda veio pra dizer que o nosso abraço estava causando fila e que o tempo estava acabando.
- UM MOMENTO, PUTZ. VOU ME LEMBRAR DESTE MOMENTO A VIDA TODA E NÃO QUERO ME LEMBRAR DE VOCÊ!
Desço do carro, mas aguardo.
O carro da a volta e quando volta passar na minha frente posso ver lágrimas atrás da janela.
-Até mais.
-Até.
Caminho. Não é fácil. Nem sei caminhar de salto, nem sei caminhar com tantas emoções. Lembro do que a mãe da Gabi falou o dia anterior: - Levanta a cabeça, mira pra frente e pisa com todo o pé. – Tá, mas é que agora eu só quero me desfazer.
Quando subo as escadas, a mulher que limpa o banheiro deixa me olhar no espelho. Não tem lágrimas. A maquiagem está no seu lugar. Um organizador me diz que preciso achar meu lugar, que ache meu lugar rápido porque vamos começar já. Acho uma cadeira livre. Obrigada azar, a minha cadeira está do lado de um conhecido.
A música começa a tocar, todo é emotivo demais. As lágrimas começam a cair pelas bochechas, fico nervosa e esse não é lugar nem momento para eu me desfazer.
Procuro um lugar melhor. Mil lembranças e os rostos emocionados dos meus colegas enquanto desfilam fazem que eu esqueça tudo o que tinha acontecido. Choro, sim, mas choro sorrindo.
De repente, ouço o nome da Gabi, ela me falou que a música era pra mim. Esperava uma canção de Jorge Drexler (a banda sonora oficial de quando a gente voltava da faculdade pra casa no seu GabiTaxi), mas não. Toca Txarango.
Fazia só uns minutos que estava tocando o hino do Brasil, todo o mundo em pé cantava e eu olhava ao meu redor pensando se eu tinha que fazer playback ou deixar ver que eu estava perdida no sul do Brasil.
Mas agora não, agora tocava música em catalão, tocava rumba e ninguém entendia nada, e eu dançava. Em pé, chorando, sorrindo, aplaudindo e tri-emocionada. Txarango tocava numa formatura no cu do Brasil. Obrigada mundo. Obrigada por esses momento que não se olvidam jamais.
Cada vez que ouvia um nome, a pessoa ficava em pé, tocava a música que tinha escolhido, a música que representava ele. Tocou de tudo, e cada música falava dessa pessoa que colava o grau emocionada. E eu, rodeada de mães e pães, aplaudindo e sorrindo: com essa guria eu ri um monte, essa merece muito, teria que ter falado mais com essa, etc...
Porque sim,  todas ou quase todas, eram gurias. E não, não dançavam samba nas ruas de biquíni. Não. Brasileiras de carne e osso. Brasileiras que me receberam como se eu fosse uma mais. Brasileiras que espero ver algum dia sendo turistas de Barcelona. Brasileiras que não vou esquecer. Brasileiras que SIM, causa lágrimas.

quinta-feira, 10 de julho de 2014

Je ne sais pas comment te dire...




Yo había pedido venir a vivir un año a Brasil. Pero no había pedido un viaje inolvidable. No había pedido conocer una francesa. No había pedido locuras, ni había pedido subir escaleras incas. No había pedido conocer a alguien tan desordenado. No había pedido tantas horas de buses compartiendo música y charlas nocturnas. No había pedido las mil veces que me has hecho olvidarlo todo y reírme.


No había pedido una hermana.
No había pedido una loca como tú.
No había pedido que cada vez que llamas chouchou a otra persona, yo me gire y sienta envidia.
No lo había pedido, y vino todo contigo.
Y aunque a veces habría dejado que el bus arrancase y te quedaras fumando en la estación, otras veces te daría la nacionalidad española solo por la naturalidad con la que dices “me cago en la puta” o “joder”.
Espero que esos viajes prometidos entre tu pueblecito nevado y la gran ciudad en la que dices, algún día vas a vivir, sean muchos, rápidos y pronto.


Je ne sais pas comment te dire au revoir.

sábado, 18 de janeiro de 2014

Últim dia a Bolívia.



18 de gener de 2014.
3r dia Tour Uyuni

4:50am Sona el despertador. 
5:00am El Blas ens busca per la casa amb una llanterna enfadat perquè fem tard.
El 4x4 arranca, veiem com surt el sol en unes guèisers. 

El paisatge és el més semblant Mart que he vist mai, i el sol competeix amb la lluna alhora. Seguim a unes aigües termals, amb l’aigua massa calenta però l’ambient massa fred. 












Quan ens aconsegueixen treure de l’aigua, esmorzem, visitem la llacuna verda que encara no és verda per l’hora que és.

Seguim cap a la frontera amb Xile.

Allà baixem, ens acomiadem de la família, que torna cap a Uyuni.

Seguim el nostre viatge.





Arribem a San Pedro d’Atacama al migdia, amb la intenció de quedar-nos una sola nit: descansar molt, recuperar forces, recuperar normalitat als sistemes digestius i marxar cap a Salta (Argentina).

Potser per destí, o per karma, tots els busos a Salta estan plens, i l’única manera que tenim d’arribar a Buenos Aires el dia 22 és quedar-nos dues nits més a Xile i agafar un bus ben llarg després. Arrisquem.

I si, per destí, ens quedem dues nits més en aquest poble encantador. Tothom que coneixem ens diu que venia a passar uns dies i s’hi ha quedat uns mesos, o uns anys. 


San Pedro d’Atacama té màgia. Té alguna cosa estranya. El poder d’un oasi enmig del desert. Ens mereixíem la calor i el bon rotllo de San Pedro després de l’hivern bolivià.

quinta-feira, 2 de janeiro de 2014

Sobrevolar Brasil.



2 de gener de 2014.

Porto Alegre – São Paulo – Brasília – Rio Branco.

La Caroline arriba a temps per acabar de tancar la bossa que durem juntes, dinar i marxar cap a l’aeroport tota la família unida. Els meus pares volen a Buenos Aires i jo volo a Rio Branco amb dues escales. 

Quan anem a fer el check-in, potser pels nervis, no preguntem on enviaran la maleta, abans de passar el control se’m passa pel cap que quan fas un vol amb escales et solen donar els bitllets de tots els vols, però només ens han donat un, i a més, el resguard de les maletes diu que les envien a São Paulo. Ai. Moments de nervis, el meu pare que diu que a São Paulo haurem de recollir-les i re-facturar-les; la Caroline que diu que les maletes van a Rio Branco. Definitivament l’hostessa dona la raó al meu pare.

M’acomiado de la família fent fotos a les últimes pàgines de Victus que no he pogut llegir. Passem el control i agafem l’avió a São Paulo on organitzem una mica els dies que tenim i col·loquem algunes objectius: arribar a Bolívia tal dia, arribar a Argentina tal altre. Fullegem la guia “Sudamérica para mochileros” que m’han portat “els reis”. Un cop a São Paulo, retirem maletes, facturem i l’hostessa ens confirma que no tenim un vol amb dues escales, sinó tres vols separats. Tenim la sort de tenir la porta d’embarcament davant del club American Express, una història llarga on puc sopar gratis per tenir una targeta de crèdit i treure menjar per la Caroline. Segon avió del dia, en aquest, hem embarcat amb el sac de dormir (que havia aparegut separat de la motxilla a la cinta d’equipatges) i ens passem el vol rient mentre intentem col·locar el sac com si fos un coixí entre les dues.

Arribem a Brasília amb el temps just, és de nit i podem veure il·luminat l’esquema de la ciutat projectada. Estaríem molt arquitectònicament atentes si no fos perquè hem de tornar a agafar les maletes de la cinta i facturar per tercer cop. Les motxilles triguen, massa. Però quan les tenim, comencem a córrer com boges per l’aeroport fins a trobar el mostrador de GOL. Els ordinadors no ens deixen fer el check-in i darrera el mostrador hi ha dos nois molt poc preocupats que ens diuen que ja han tancat i que hem perdut el vol. I ens ho diuen amb una passivitat que encara al·lucino. Per sort, surt una noia i ens intenta ajudar. Finalment ens facturen les maletes fent-me escriure i firmar a l’etiqueta: “FACTURACIÓN FUERA DE HORA”.

Passem el control i, per rematar el dia, el vol arribarà mitja hora tard. Més els hi val que la maleta hi estigui dins, o la lio. Després de sobrevolar mig Brasil, ha perdut tota la gràcia i només tenim ganes d’arribar. L’avió va mig buit, normal, ja que a cadascú que he dit que anàvem a Rio Branco ens ha preguntat: Ah, però existeix? Ens muntem un campamento gitano a l’avió i bona nit.

Arribem adormides a Rio Branco, portem tot un dia viatjant i seguim al mateix país, però hi ha un canvi horari de 3 hores respecte Porto Alegre. Haurien de ser les 3 i són les 00. El nostre objectiu és arribar a la terminal de busos de Rio Branco, l’últim bus encara no ha passat i el primer passa a les 5. Com que dormir a l’aeroport és més segur que dormir a la rodoviaria, pugem al segon pis (recomanació del Paco, que havia fet exactament el mateix uns 20 dies enrere) i tornem a muntar el campament. 
Sac de dormir a terra i motxilla com a coixí. Bona nit.