Mostrando postagens com marcador llàgrimes. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador llàgrimes. Mostrar todas as postagens

segunda-feira, 4 de agosto de 2014

SIM causa lágrimas

L’home del parking ens deixava passar el cotxe amb la condició de tornar a sortir en 20 minuts. Vint minuts són molts per deixar a algú en una festa. Vint minuts són poquíssims per despedir-se d’algú que no veuràs mai més a la teva vida.
La feina venia mig feta, però tot i així és dur. Un guàrdia venia a reclamar-nos que la nostra abraçada estava creant cua i que sen’s acabava el temps.

- UN MOMENT ÒSTIA. RECORDARÉ AQUEST MOMENT TOTA LA MEVA VIDA I NO VULL RECORDAR-LO A VOSTÈ.

Baixo del cotxe, però m’espero. 
El cotxe fa la volta i quan torna a passar puc veure llàgrimes darrera la finestra. 

- Até mais.

- Até.

Em giro i camino. No és fàcil. Ni sé caminar amb tacons, ni sé caminar amb tantes emocions. Recordo el que la mare de la Gabi m’havia dit el dia anterior: - Aixeca el cap, mira endavant i trepitja amb tot el peu. – Ja, però és que jo només tinc ganes de desfer-me.

Quan pujo les escales la dona de la neteja em deixa mirar-me al mirall. No hi ha llàgrimes. El maquillatge està al seu lloc. Un organitzador em diu que m’assegui, que m’assegui ràpid que començarà ja. Trobo cadira. I, gràcies atzar, trobo cadira al costat d’un conegut.
La música sona, tot és massa emotiu. Les llàgrimes em comencen a caure per les galtes, estic nerviosa i crec que no és el lloc ni el moment per desfer-me.
Busco un lloc millor. Mil records i la cara d’emocionats dels meus companys quan desfilen em fan oblidar tot el que acaba de passar. Ploro, si, però ploro somrient.


De cop diuen el nom de la Gabi, ella m’havia advertit que la música seria per mi. Esperava una cançó de Jorge Drexler (la banda sonora oficial de les tornades facultat-casa amb GabiTaxi), però no. Sona Txarango. 

Feia uns minuts que sonava l’himne de Brasil, tots de peu cantaven i jo mirava al meu voltant sense saber si fer playback o deixar veure que estava perduda al sud de Brasil. Ara sonava en català, sonava rumba, i ningú entenia res, i jo ballava. De peu, plorant, somrient, aplaudint i ben emocionada. Està sonant Txarango en una graduació al cul de Brasil. Gràcies món. Pels moments que no s’obliden.



Cada cop que deien un nom, la persona s’aixecava i sonava la música que havia triat, la música que el representava. Va sonar de tot, i cada una parlava d’aquella persona que recollia el diploma emocionada. I jo, rodejada de pares i mares, aplaudia i somreia: amb aquesta m’he rigut molt, aquesta s’ho mereix, m’agradaria haver parlat més amb aquesta, ...
Perquè si, tot, o gairebé tot, eren noies. Brasileres. I no ballen samba pel carrer en bikini. No. Són brasileres de carn i ossos. Brasileres que m’han acollit com si fos una més. Brasileres a qui espero veure algun dia fent de turista per Barcelona. Brasileres que no oblidaré. Brasileres que SIM, causam lágrimas.


El hombre nos deja pasar el coche al aparcamiento con la condición de salir en 20 minutos. Veinte minutos son muchos para dejar a alguien en una fiesta. Veinte minutos son muy pocos para decir adiós a alguien que no volverás a ver nunca más en tu vida.
El trabajo estaba medio hecho, pero aun así es duro. Un guardia vino a reclamar que nuestro abrazo estaba creando cola y que se nos terminaba el tiempo.
-UN MOMENTO OSTIA. RECUERDARÉ ESTE MOMENTO TODA MI VIDA Y NO QUIERO RECORDARLE A USTED.
Bajo del coche, pero me espero.
El coche da la vuelta y cuando vuelve a pasar por mi frente puedo ver lágrimas detrás de la ventana.
-Até mais.
-Até.
Me giro y camino. No es fácil. Ni sé caminar con tacones, ni sé caminar con tantas emociones. Recuerdo lo que la madre de Gabi me dijo el día anterior: - Levanta la cabeza, mira hacia adelante y pisa con todo el pie. – Ya, pero es que yo sólo tengo ganas de deshacerme.
Cuando subo las escaleras, la mujer de la limpieza  me deja mirarme en el espejo. No hay ninguna lágrima. El maquillaje es en su sitio. Un organizador me dice que encuentre un lugar, que encuentre un lugar rápido que esto empieza ya. Encuentro una silla libre. Gracias azar, mi silla está  al lado de un conocido.
La música suena, todo es demasiado emotivo. Las lágrimas comienzan a caerme por las mejillas, estoy nerviosa y este no es el lugar ni el momento de deshacerme.
Busco un lugar mejor. Mil recuerdos y las caras de emocionados de mis compañeros cuando desfilan me hacen olvidar todo lo que ha ocurrido. Lloro, si, pero lloro sonriendo.
De repente dicen  el nombre de Gabi, ella me advirtió que la música sería para mí. Esperaba una canción de Jorge Drexler (la banda sonora oficial de cuando volvíamos a casa en su GabiTaxi), pero no. Suena Txarango.
Hacia unos minutos estaba sonando el himno de Brasil, todo el mundo de pie cantaba y yo miraba a mi alrededor dudando entre hacer playback o demostrar que estaba perdida en el sur de Brasil. Pero ahora no, ahora sonaba música en catalán, sonaba rumba, y nadie entendía nada, y yo bailaba. De pie, llorando, sonriendo, aplaudiendo y más que emocionada. Txarango sonando en una graduación en el culo de Brasil. Gracias mundo. Por esos momentos que no se olvidan nunca.
Cada vez que dicen un nombre, la persona se levantan y suena la música que ha elegido, la música que le representa. Sonó de todo, y cada canción hablaba de esa persona que recogia el diploma emocionada. Y yo, rodeada de madres y padres, aplaudiendo y sonriendo: con ella me he reído mucho, ella se lo merece, ojalá hubiera hablado más con ellas, etc..

Porque si, todo o casi todo, era chicas. Brasileñas. Y no, no bailan samba por las calles en bikini. No. Brasileñas de carne y hueso. Brasileñas que me han recibido como si fuera una más. Brasileñas que espero ver algún día haciendo de turista por Barcelona. Brasileñas que no ovlidaré. Brasileñas que SIM, causam lágrimas. 

O homem deixa a gente passar com o carro no estacionamento com a condição de sair antes de 20 minutos. Vinte minutos são muitos para deixar alguém numa festa. Vinte minutos são muito pocos para se despedir de alguém que você nunca vai ver mais na vida.
O trabalho estava meio feito, mas ainda assim foi duro. Um guarda veio pra dizer que o nosso abraço estava causando fila e que o tempo estava acabando.
- UM MOMENTO, PUTZ. VOU ME LEMBRAR DESTE MOMENTO A VIDA TODA E NÃO QUERO ME LEMBRAR DE VOCÊ!
Desço do carro, mas aguardo.
O carro da a volta e quando volta passar na minha frente posso ver lágrimas atrás da janela.
-Até mais.
-Até.
Caminho. Não é fácil. Nem sei caminhar de salto, nem sei caminhar com tantas emoções. Lembro do que a mãe da Gabi falou o dia anterior: - Levanta a cabeça, mira pra frente e pisa com todo o pé. – Tá, mas é que agora eu só quero me desfazer.
Quando subo as escadas, a mulher que limpa o banheiro deixa me olhar no espelho. Não tem lágrimas. A maquiagem está no seu lugar. Um organizador me diz que preciso achar meu lugar, que ache meu lugar rápido porque vamos começar já. Acho uma cadeira livre. Obrigada azar, a minha cadeira está do lado de um conhecido.
A música começa a tocar, todo é emotivo demais. As lágrimas começam a cair pelas bochechas, fico nervosa e esse não é lugar nem momento para eu me desfazer.
Procuro um lugar melhor. Mil lembranças e os rostos emocionados dos meus colegas enquanto desfilam fazem que eu esqueça tudo o que tinha acontecido. Choro, sim, mas choro sorrindo.
De repente, ouço o nome da Gabi, ela me falou que a música era pra mim. Esperava uma canção de Jorge Drexler (a banda sonora oficial de quando a gente voltava da faculdade pra casa no seu GabiTaxi), mas não. Toca Txarango.
Fazia só uns minutos que estava tocando o hino do Brasil, todo o mundo em pé cantava e eu olhava ao meu redor pensando se eu tinha que fazer playback ou deixar ver que eu estava perdida no sul do Brasil.
Mas agora não, agora tocava música em catalão, tocava rumba e ninguém entendia nada, e eu dançava. Em pé, chorando, sorrindo, aplaudindo e tri-emocionada. Txarango tocava numa formatura no cu do Brasil. Obrigada mundo. Obrigada por esses momento que não se olvidam jamais.
Cada vez que ouvia um nome, a pessoa ficava em pé, tocava a música que tinha escolhido, a música que representava ele. Tocou de tudo, e cada música falava dessa pessoa que colava o grau emocionada. E eu, rodeada de mães e pães, aplaudindo e sorrindo: com essa guria eu ri um monte, essa merece muito, teria que ter falado mais com essa, etc...
Porque sim,  todas ou quase todas, eram gurias. E não, não dançavam samba nas ruas de biquíni. Não. Brasileiras de carne e osso. Brasileiras que me receberam como se eu fosse uma mais. Brasileiras que espero ver algum dia sendo turistas de Barcelona. Brasileiras que não vou esquecer. Brasileiras que SIM, causa lágrimas.

terça-feira, 19 de novembro de 2013

Aquelles coses que se’ns escapen



No havia pensat en això. 

Sóc organitzadora, sóc de fer plans, llistes, pros i contres. Sóc d’esperar molt i de decebre’m més. Sóc de les que prefereix saber quant mesura exactament el precipici abans de tirar-s’hi.

I és estrany que jo, els meus càlculs i la meva ment pel·liculera no haguéssim imaginat certes coses que passen.

No havíem imaginat la rapidesa del temps. Encara que estic cansada de sentir que va més ràpid en els millors moments. 
No havíem pensat, tampoc, en la rapidesa dels sentiments. Com si aquí tot es vivís a 100 per hora. Que les cerveses compartides apropen més que mai. Que les paraules i els moments valen per molt més.

No havíem tingut en compte que tantes vegades com ens presentem i coneixem a algú nou, tantes vegades ens acomiadem sense saber si ens tornarem a veure.

Avui m'acomiado d'algú més.

Algú a qui he ensenyat 5 paraules en català, amb qui he compartit més de vint cerveses i moltes estones de riure. Algú que camina al teu costat a passes més que llargues i et fa entrebancar-te en totes les voreres. Algú que dibuixa massa bé mentre tu llegeixes, amb qui he compartit més d’un diumenge sense res a fer. Algú a qui vaig deixar més de 200 reals sense gairebé conèixer. Algú que no sap servir cervesa. Algú que m’ha fet el sopar al seu microones i m’ha descobert que posar alvocat al pa és boníssim. Algú amb idees de projectes utòpics que no tothom entén. Algú a qui he posat tatuatges falsos. Algú que sempre porta barret.

No havia pensat que algú que conegués en tan poc temps pogués fer-se tant proper. De les primeres persones que em van presentar quan vaig arribar a Porto Alegre, el primer argentí que conec a la meva vida.

I ni amb una setmana de temps per pair-ho, amb un got de cervesa a la mà i amb la seva cara de "he fet una cosa dolenta" em diu que marxa. Que marxa però tornarà. O no. Ya se verá. 

A mi, això, se m’escapa. 

¿Cuando volverá a rolar una cerveza? ¿En Barcelona, en Poa o en Córdoba?


M’agrada.
Barret. 
Clau. 
Finestra.
Maduixa.



 
Te voy a extrañar, Fruti! ;)

 


AQUELLAS COSAS QUE SE NOS ESCAPAN


No había pensado en esto. 


Soy organizadora, soy de hacer planes, listas, pros y contras. Soy de esperar mucho y de decepcionarme más. Soy de las que prefiere saber cuánto mide exactamente el precipicio antes de tirarse.

Y es extraño que yo, mis cálculos y mi mente peliculera no hubiéramos imaginado ciertas cosas que pasan.

No habíamos imaginado la rapidez del tiempo. Aunque estoy cansada de escuchar que va mucho más rápido en los mejores momentos. 

No habíamos pensado, tampoco, en la rapidez de los sentimientos. Como si aquí todo se viviera a 100 por hora. Que las cervezas compartidas acercan más que nunca. Que las palabras y los momentos valen por mucho más.


No habíamos tenido en cuenta que tantas veces como nos presentamos y conocemos a alguien nuevo, tantas veces nos despedimos sin saber si nos volveremos a ver.

Hoy me despido de alguien más.

Alguien a quién he enseñado 5 palabras en catalán, con quien he compartido más de veinte cervezas y muchas risas. Alguien que camina a tu lado con pasos más que largos y hace que te tropieces en todas las aceras. Alguien que dibuja demasiado bien mientras tú lees, con quien he compartido más de un domingo sin nada que hacer. Alguien a quién dejé más de 200 reales casi sin conocer. Alguien que no sabe servir cerveza. Alguien que me ha hecho la cena en su microondas y me ha descubierto que poner aguacate en el pan está buenísimo. Alguien con ideas de proyectos utópicos que no todo el mundo entiende. Alguien a quien he puesto tatuajes falsos. Alguien que siempre lleva sombrero.

No había pensado que alguien que conociera en tan poco tiempo se pudiera sentir tan cercano. De las primeras personas que me presentaron cuando llegué a Porto Alegre, el primer argentino que conozco en mi vida.

Y ni con una semana de tiempo para digerirlo, con un vaso de cerveza en la mano y su cara de “he hecho algo malo” me dice que se va. Que se va pero que volverá. O no. Ya se verá.

A mí, esto, se me escapa.

¿Cuándo volverá a rolar una cerveza? ¿En Barcelona, en Poa o en Córdoba?

M’agrada. Barret. Clau. Finestra. Maduixa.

quarta-feira, 18 de setembro de 2013

Aconteceu



Des de que vaig arribar que sento:
Brasil és perillós. Et poden assaltar. Pot ser amb pistola. Van drogats. Vigila. No pots anar sola pel carrer. No treguis el mòbil. Vigila. És perillós. Una noia sola mai. A mi ja m’han assaltat deu vegades. A mi cap i fa 16 anys que visc aquí. A tothom li passa un dia o un altre. Vigila. No agafis l’horari de nit a la uni. El parc de nit és perillós. Assumeix que un dia t’assaltaran. Vigila. Ves amb compte. S’ha de tenir compte i no por. No estàs a Europa. Vigila. Un dia passarà.

I ha passat.

M’han assaltat.

I estic bé.

El dimarts és l’únic dia que vaig a la universitat sola, i torno sola perquè no aconsegueixo carona de ningú. Al bus tornava llegint, i he guardat les coses amb temps abans de baixar. He saltat de l’autobus i m’he col·locat auriculars de l’mp3 i la caputxa. He començat a caminar per la vorera del parc a prop dels cotxes. 

Normalment, faig aquest recorregut amb por, ràpid i amb les mans a les butxaques, intentant arribar al semàfor ràpid, creuar i ficar-me a la Rua República, plena de bars i gent on, amb tranquil·litat, ja puc treure el telèfon i whatsappejar una estona.

Avui, potser perquè aquesta setmana estic especialment feliç, potser perquè els dos mesos aquí m’han fet sentir més còmoda, he comès l’error de treure el mòbil de la butxaca. Anava escrivint i amb la música, anava tranquil·la quan de cop he vist als meus peus l’ombra d’algú massa aprop meu. En qüestió de segons ha passat el que a mi m’ha semblat etern.

Un home m’ha agafat pel braç, molt fort, massa. M’ha començat a dir a l’orella:  
- Vai morrer, vai morrer, vai morrer, vai morrer, vai morrer, vai morrer. (Moriràs)
El meu cos s’ha paralitzat i he clavat els peus a terra mentre ell intentava portar-me cap a dins del parc mentre seguia repetint les paraules que m’han fet entendre el que estava passant. Li he donat el telèfon, gairebé abans que preguntés. Ha començat a parlar mil paraules de les que només he entès “faca” (ganivet). No sé si en duia, no sé què duia, només sé que el braç em feia molt de mal. Dinheiro, m’ha dit. He obert la cartera i li he donat tots els billets que duia. Não tem mais? I més paraules extranyes, i més “faca”. He obert bé per ensenyar-li que no, mentre i intentava tapar amb la mà la targeta de crèdit. 
- Voa, voa, voa, voa, voa. (Vola)
Ha dit. I a la mínima que ha deixat el meu braç, he començat a córrer, m’he saltat en vermell els dos semàfors i no he parat fins trobar-me en mig de la terrassa d’un bar.

Tot i que duia 4 jerseis, encara tinc les marques de les ungles del fill de puta al braç.

Després de tot, estic bé i ara sento:
Tranquil·la. Podria haver sigut molt pitjor. Has tingut sort. Bem vinda definitivamente ao brasil, que lugar de merda. Descansa. Ja ha passat tot. Búscale el lado positivo.

D’acord, Brasil, he après. No tornaré a descuidar-me en cap moment.
No s’ha de tenir por, s’ha d’anar amb compte.




 




Desde que llegué oigo: 
Brasil es peligroso. Te pueden asaltar. Puede ser con pistola. Van drogados. Vigila. No puedes ir sola por la calle. No saques el móvil. Vigila. Es peligroso. Una chica nunca anda sola. A mi ya me han asaltado diez veces. A mí ninguna y hace 16 años que vivo aquí. A todo el mundo le pasa un día u otro. Vigila. No cojas el horario de noche de la universidad. El parque de noche es peligroso. Asume que un día te asaltaran. Vigila. Ve con cuidado. Hay que tener cuidado y no miedo. No estás en Europa. Vigila. Un día te pasará. 
  
Y ha pasado. 

Me han asaltado. 

Y estoy bien. 

El martes es el único día que voy a la universidad sola, y vuelvo sola porque no consigo carona de nadie. En el bus volvía leyendo, y he guardado las cosas con tiempo antes de bajar. He bajado del autobús y me he colocado los auriculares del mp3 y la capucha. He empezado a andar por la acera del parque cerca de los coches. 

Normalmente, hago este recorrido con miedo, rápido y con las manos en los bolsillos, intentando llegar al semáforo rápido, cruzar y meterme en la Rua República, llena de bares y gente donde, con tranquilidad, ya puedo sacar el teléfono y whatsappear un rato. 

Hoy, puede que porque esta semana estoy especialmente feliz, o puede que porque los dos meses aquí me han hecho sentir más cómoda, he cometido el error de sacar el móvil del bolsillo. Iba escribiendo y con la música, iba tranquila cuando de repente he visto en mis pies la sombra de alguien que estaba demasiado cerca de mí. En cuestión de segundos ha pasado lo que a mí me ha parecido eterno. 

Un hombre me ha cogido por el brazo, muy fuerte, demasiado. Me ha empezado a decir en la oreja:
 - Vai morrer, vai morrer, vai morrer, vai morrer, vai morrer, vai morrer. (Vas a morir)
Mi cuerpo se ha paralizado y he clavado los pies en el suelo mientras él intentaba llevarme hacia dentro del parque y seguía repitiendo las palabras que me han hecho entender lo que estaba pasando. Le he dado el teléfono, casi antes de que me lo pidiera. Ha empezado a decir mil palabras de las que sólo he entendido “faca” (cuchillo). No sé si llevaba, no sé qué llevaba, sólo sé que el brazo me hacía mucho daño. Dinheiro, me ha dicho. He abierto la cartera y le he dado todos los billetes que llevaba. Não tem mais? Y más palabras extrañas, y más “faca”. He abierto bien para enseñarle que no, mientras intentaba tapar con la mano la tarjeta de crédito. 

- Voa, voa, voa, voa, voa. (Vuela)
Ha dicho. Y a la mínima que ha dejado mi brazo, he empezado a correr, me he saltado en rojo los dos semáforos y no he parado hasta encontrarme en medio de la terraza de un bar. 

http://ondefuiroubado.com.br/porto-alegre/RS

 
Aunque llevaba 4 jerséis, aún tengo las marcas de las uñas del hijo de puta en mi brazo. 

Después de todo, estoy bien y ahora oigo: 
Tranquila. Podría haber sido mucho peor. Has tenido suerte. Bem vinda definitivamente ao brasil, que lugar de merda. Descansa. Ya ha pasado todo. Búscale el lado positivo. 

De acuerdo, Brasil, he aprendido. No volveré a descuidarme en ningún momento.
No hay que tener miedo, hay que tener cuidado.