terça-feira, 16 de junho de 2015

Mono de viatjar

Els paisatges eren preciosos, si. I el lloc, la distància, els dies que portàvem a l'esquena i els que ens quedaven encara lluny de la nostra vida normal. Lluny de l'Anna de sempre i la Caroline de França.

Avui vaig en bus i penso en tu, i en el viatge, i la veritat és que de fons no tens el Machu Picchu, ni el salar, ni res preciós. Et recordo als restaurants, mirant la carta i preguntant paraules, buscant lavabos a mitja frontera o encenent-te la cigarreta just quan el bus arrenca per marxar. Els nervis que em feies passar i com, després, em feies riure.

Recordo coses absurdes, com el dia que vam passar la tarda buscant una bugaderia que ens volgués rentar la roba a temps perquè marxàvem el matí següent. O el dia que vam decidir cuina a l'hostal i vam fer 1kg d'arròs amb tonyina per a dues.

Crec que d'això és del que tinc més mono. De viure els dies al límit, de buscar, fer, desfer, caminar, parar a llegir, pujar-se en un bus i mirar per la finestra i al·lucinar amb el que veiem. Gent diferent, vides diferents i nosaltres allà en mig. Rient, observant i sentint-nos unes altres.

Em feien falta 80 dies per omplir els que havien de venir després. Per riure sola al bus o al metro, quan recordo els petits detalls d'una cosa que es diu tan ràpid: viatjar.

Per totes les fotos que vam perdre, per les borrosses, per les que ni vam fer. Per cada moment del camí que no mereix cap postal. Viatjar pel camí i no pel final.



Los paisajes eran preciosos, sí. Y el lugar, la distancia, los días que llevábamos a la espalda y los que quedaban aún. Lo lejos que quedaba nuestra vida normal, la Anna de siempre y la Caroline de Francia.

Voy en bus y pienso en ti, y en el viaje, y la verdad, de fondo no tienes ni el Machu Picchu, ni el salar, ni nada precioso. Te recuerdo en el restaurante, mirando la carta y preguntando palabras, buscando lavabos en media frontera o encendiéndote el cigarrillo justo cuando el bus arrancaba para irse. Los nervios que me hacías pasar y como luego me hacías reir.

Recuerdo cosas absurdas, como el día que buscamos una lavandería que nos quisiera lavar la ropa a tiempo porque nos íbamos a la mañana siguiente. O el día que decidimos cocinar en el hostal y hicimos 1kg de arroz con atún para dos. 

Creo que de eso es de lo que tengo más mono. De vivir los días al límite, de buscar, de hacer, deshacer, caminar, parar a leer, subirse en un bus y mirar por la ventana y alucinar con lo que ves. Gente diferente, vidas diferentes, y nosotras allí. Riendo, observando, sintiéndonos otras.


Me hacían falta 80 días para llenar todos lo que iban a venir después. Para reírme sola en el bus o en el metro, cuando recuerdo los pequeños detalles de algo que se dice tan rápido: viajar.

Por todas las fotos que perdimos, por las borrosas o por las que ni hicimos. Por cada momento del camino que no merece ninguna postal. Viajar por el camino y no por el final.




As paisagens eram lindas demais, sim. O lugar, a distancia, os dias que levavamos nas costas e os que ainda faltavam por vir. Tão longe quedaba nossa vida normal, a Anna de sempre e a Caroline da França.

Hoje vou no ônibus e fico pensando en ti, na viagem, e a verdade é que não te imagino no Machu Picchu, nem no salar, nem nenhum lugar lindo. Me lembro de ti no restaurante, olhando a carta e perguntando palavras, procurando um banheiro no meio da fronteira ou começando a fumar quando o ônibus arrancava para sair.

Me lembro de coisas engraçadas, como o dia que ficamos procurando uma lavanderia que quisesse lavar nossa roupa porque íamos embora na manhã seguinte. O dia que decidimos cozinhar no hostal e cozinhamos 1kg de arroz com atum para nos duas.

Acho que isso é do que mais eu tenho saudade. De viver os días ao limite, buscar, fazer, desfazer, caminar, parar para ler, subir num ônibus e olhar pela janela e não acreditar o que a gente ve. Pessoas diferentes, vidas diferentes e nos ali no meio. Rindo, observando e sentindonos outras.

Precisava 80 dias para encher todos os que iam chegar após. Para rir sozinha no ônibus o no mêtro, quando me lembro dos pequenos detalhes de uma coisa que é tão fácil de dizer: viajar.

Por todas as fotos que perdimos, pe las que ficaram ruins, e até pelas que nem tiramos. Por cada momento do caminho que não merece nenhuma carta postal. Viajar pelo caminho e não pelo final.


quinta-feira, 19 de fevereiro de 2015

Ara fa un any...






Si has arribat aquí i no saps qui sóc, què passa, o no entens perquè dic que torno, m’emociono molt i després no hi ha cap escrit més, passa, que t’ho explico...
Ara t’escric des del sofà, fa fred, no massa que és Barcelona, però ens agrada exagerar als de la capital. Som a finals de febrer, ha passat el carnestoltes, gairebé fa un mes que ha començat el quadrimestre universitari i jo ja em moro perquè vingui l’estiu. Que si, que l’hivern m’agrada i posar-me les bufandes que em tapen mitja cara. Però ja me n’he cansat.
Em pregunto què passarà amb el meu futur, només em queda una assignatura de la carrera. Fa set anys que estudio el mateix i si no fos pel meu any vivint a Brasil ara mateix crec que estaria internada en un manicomi donant-me cops al cap per haver decidit estudiar arquitectura i no saber compaginar-ho amb res més.
Per sort (o per la vostra desgràcia), no ha sigut així! Vaig marxar, vaig viatjar, vaig canviar la manera de veure les coses i ara sóc aquí. Explico la vida en aquest bloc, bé, no explico massa la vida d’ara perquè m’he encallat explicant el viatge de 80 dies que vaig fer l’any passat, allà on febrer vol dir estiu. Ara farà un any que estava a la platja, allunyada de problemes i estrès, fent broma sobre que la preocupació més gran del dia era si veure la posta de sol des d’una de sorra bevent  aigua de coco o menjant-me un gelat. No, en serio, era molt difícil decidir-se.

Si vols saber si vaig triar coco o gelat, has d’anar a buscar a l’arxiu del bloc l’any passat, per aquesta mania meva que cada dia correspongui al seu dia original. Si busques bé, trobaràs què feia al febrer del 2014.  I si vols saber el que faig al del 2015, doncs mira, m’escrius i quedem per fer un cafè. Què et sembla?


Si has llegado hasta aquí y no sabes quién soy, qué es lo que pasa, o no entiendes porque digo que vuelvo, me emociono un montón y luego no escribo nada, pasa, que te lo cuento...
Ahora te escribo des del sofá, hace frio, no mucho que esto es Barcelona, pero nos gusta exagerar a los que somos de la capital. Estamos a finales de febrero, ya pasó carnaval, casi hace un mes que empezó el cuatrimestre universitario y yo ya me muero para que llegue el verano. Que si, que me gusta el invierno y ponerme bufandas que me tapen media cara. Pero ya me he cansado.
Me pregunto qué pasará con mi futuro, sólo me queda una asignatura de la carrera. Hace siete años que estudio lo mismo, y si no fuera por el año que viví en Brasil ahora mismo creo que estaría internada en un manicomio dándome golpes en la cabeza por haber decidido estudiar arquitectura y no saber compaginarlo con nada más.
Por suerte (o por vuestra desgracia), ¡no ha sido así! Me fui, viajé, cambió mi manera de ver las cosas y ahora estoy aquí. Cuento mi vida en este blog, bien, no cuento mucho mi vida de ahora porque me he encallado contando el viaje de 80 días que hice el año pasado, allí donde febrero quiere decir verano. Hace un año que estaba en la playa, lejos de problemas y estrés, bromeando sobre que la preocupación más grande del día era si ver la puesta de sol desde una duna de arena bebiendo agua de coco o tomando un helado. No, en serio, era muy difícil decidirse.
Si quieres saber si escogí coco o helado, tienes que buscar en el archivo del blog del año pasado, por esta manía mía de que cada día corresponda con su día original. Si buscas bien, encontrarás que estaba haciendo en el febrero de 2014. Y si quieres saber lo que hago en el del 2015, pues mira, me escribes y quedamos para un café. ¿Qué te parece?

Se você chegou até aqui e não sabe quem eu sou, que acontece o não entende porque eu falei que voltava, me emocionei um monte e depois não escrevi mais, passa, eu te conto...
Agora escrevo do meu sofá, está frio, não muito que isto aqui é Barcelona, mas os daqui gostamos de exagerar. Estamos no final de fevereiro, o carnaval já passou, quase faz um mês que começou o semestre universitário e eu já morro de vontade de verão. Eu gosto de inverno, sim, e usar manta que tape o meu rosto. Mas já cansei.
Estou me perguntando que vai acontecer no meu futuro, só falta mais uma cadeira do meu curso. Faz sete anos que estudo o mesmo, e se não fosse pelo ano que eu morei no Brasil agora mesmo estaria num manicômio golpeando a minha cabeça por ter escolhido estudar arquitetura e não saber fazer outra coisa além disso.
Por sorte (o pela sua desgraça), não foi assim! Fui embora, viajei, cambiei o meu jeito de ver as coisas e agora estou aqui. Conto a minha vida neste blog, bem, não conto muito da minha vida de agora porque fiquei atrasada contando sobre a viagem de 80 dias que fiz faz um ano, lá onde fevereiro quer dizer verão. Faz um ano que estava na praia, longe de problemas e estres, fazendo brincadeira sobre que a preocupação mais grande do dia era si ver o pôr do sol na duna de areia tomando agua de coco ou sorvete. Não, sério, era muito difícil se decidir.

Se você quer saber si escolhi coco o sorvete, tem que procurar no arquivo do blog do ano passado, por essa mania minha de escrever as coisas do dia, no seu dia original. Se você procura bem, vai achar o que eu estava fazendo no fevereiro do 2014. E se você quer saber o que estou fazendo no do 2015, olha ai, me escreve e a gente combina um café (leia-se Skype pelos que moram no Brasil). ¿O que você acha?

quarta-feira, 4 de fevereiro de 2015

No és fàcil

No, no és fàcil. No és fàcil tornar a casa després d’un any fora.

No és fàcil no pensar-hi, no passar-se la tarda mirant fotos, tornar a viure amb els pares, tornar a viure la rutina que tenies abans de marxar. O fins i tot, si et tornes molt boja i decideixes canviar la teva vida, que no s’assembli en res al que tenies abans de marxar, tampoc, tampoc ho tindràs fàcil.

Conèixer gent nova, no parar de re-visitar la teva ciutat, comprar-se una bicicleta, aprendre un nou idioma, planificar nous reptes i nous viatges, adonar-te de com has trobat a faltar certes persones i saber que no els vols perdre mai.

No és fàcil, i per fer-ho cal no pensar massa en l’any que acabes de viure, pensar que el que fas ara et fa tant o més feliç, que la vida segueix  i que aquell any que vaig viure a Brasil no va ser més que el principi d’una nova manera de viure, i no un capítol amb principi i final.
No, això no ha acabat.

He necessitat un temps de descans, moltes tardes disposada a escriure i passant 3 hores mirant vídeos i fotografies, moltes vegades explicant històries i pensant "això ho he d’escriure, no es pot quedar aquí al meu cap".

He tornat. Ara sí.

I si se m’acaben les aventures brasileres per explicar, no patiu, que aleshores n’hauré de viure de noves.



No, no es fácil. No es fácil volver a casa después de un año.
No es fácil dejar de pensar en ello, no pasar la tarde mirando fotos, volver a vivir con tus padres, volver a la rutina que tenías antes de irte. O incluso, si te conviertes en una loca y decides cambiar tu vida, que no se parezca para nada en como vivías antes de irte, tampoco lo tendrás fácil.
Conocer gente nueva, re- visitar tu ciudad, comprar una bicicleta, aprender un idioma nuevo, planificar nuevos retos y nuevos viajes, y darte cuenta de cómo echabas de menos ciertas personas que ahora sabes que no quieres a perder nunca.
No es fácil y para ello no debes pensar demasiado en el año en que viviste fuera, debes creer que lo que haces ahora te hace tanto o más feliz, que la vida continúa y ese año que viví en Brasil no era más que el comienzo de una nueva forma de vida y no un capítulo con su principio y su final.
No, esto no ha terminado.
He necesitado tiempo libre, muchas tardes dispuestas a escribir en las que he terminado mirando videos y fotografías, a menudo contando historias y pensando "esto tengo que escribir, no puede quedarse en mi cabeza".
He regresado. Sí.
Y cuando se terminen las aventuras  brasileñas,  no os preocupéis, tendré que buscarme nuevas.

Não, não é fácil. Não é fácil voltar pra casa depois de um ano fora.  
Não é fácil deixar de pensar nisso, não passar a tarde inteira olhando fotos, volta pra casa com os pais, voltar pra essa rotina que você tinha antes de ir embora. Ou, inclusive si você vira louca e decide mudar a sua vida para ser bem diferente de como você vivia antes, também não vai ser fácil.
Conhecer pessoas novas, re-visitar a sua cidade, comprar uma bicicleta, aprender uma nova língua, imaginar novos retos e novas viagens, e perceber quanto você tinha saudades de pessoas que agora você sabe que não quer perder nunca. 
Não é fácil e para isso você precisa não pensar muito no ano que você viveu fora, precisa acreditar que o que você está fazendo agora faz você tanto o mais feliz, que a vida continua e que esse ano que eu morei no Brasil era o começo de um novo jeito de viver e não um  capítulo que começou e acabou. 
Não, isto não terminou.
Precisei muito tempo livre, muitas tardes com vontades de escrever nas que fiquei só olhando fotos e assistindo vídeos das viagens, ou momentos nos que contava histórias pros amigos e pensava "isto eu preciso escrever, não pode ficar só na minha cabeça".
Voltei. Sim.
E agora vou tentar escrever em português, e até traduzir as antigas postagens. E quando as minhas aventuras no Brasil terminem, nem se preocupam, eu procuro mais pra viver e contar.

sexta-feira, 22 de agosto de 2014

I tu, què?



Els Amics de les Arts diuen que “Tornar sempre és la millor part de l’aventura”, i jo no he entès mai si volen dir “tornar a casa” o “tornar al lloc del que marxes”. El primer cas em fa dubtar, però el segon és remotament impossible. Perquè si, tornar a Porto Alegre algun dia de la meva vida podria ser graciós, curiós (i imagino que decepcionant alhora), suposo que veure amb uns altres ulls l’escenari d’aquesta aventura pot tenir quelcom de positiu, però definitivament no és la millor part. 


Així doncs he de creure’m que tornar a casa era el millor de passar un any fora? Si? Seguro?

Les aventures comencen i acaben, i per això són aventures i no la vida misma. I tornar feia mandra, si. Però també hi havia ganes. Així que ho puc deixar en una part “no-tant-negativa-com-podia-semblar” de l’aventura. (Si, suposo que això no quadrava a l’estrofa de la cançó).

L’episodi final a Porto Alegre havia tingut tela, el vol havia arribat tard i havia tingut alguns problemes (que pròximament explicaré si la pluja segueix arruïnant-me els plans de platja).

El que havia de ser un moment èpic de sortida de l’aeroport va acabar sent un moment cansat mirant a terra i imaginant que els meus pares haurien decidit asseure en un bar després d’esperar-me dues hores. 

No, no havia sigut així, havien estat ocupant primera línia de barana les dues hores. Alguns crits em van fer girar el cap i mig llegir una pancarta on, expressament no deia “Benvinguda Anna”, sinó l'expressió que més mereixia la meva tornada: "I TU, QUÈ?".

Les abraçades, les notícies bomba i els plans per quedar i veure a tothom es van fer ràpid. I després d’una dutxa i deixar les maletes per obrir un altre dia, vaig començar a fer “coses que feia 13 mesos que no feia i que increïblement em fan molt feliç per mínima tonteria que siguin”.

I així estem.
Fent tonteries que fan feliç. :)
(I amb les maletes sense obrir, encara).

segunda-feira, 4 de agosto de 2014

SIM causa lágrimas

L’home del parking ens deixava passar el cotxe amb la condició de tornar a sortir en 20 minuts. Vint minuts són molts per deixar a algú en una festa. Vint minuts són poquíssims per despedir-se d’algú que no veuràs mai més a la teva vida.
La feina venia mig feta, però tot i així és dur. Un guàrdia venia a reclamar-nos que la nostra abraçada estava creant cua i que sen’s acabava el temps.

- UN MOMENT ÒSTIA. RECORDARÉ AQUEST MOMENT TOTA LA MEVA VIDA I NO VULL RECORDAR-LO A VOSTÈ.

Baixo del cotxe, però m’espero. 
El cotxe fa la volta i quan torna a passar puc veure llàgrimes darrera la finestra. 

- Até mais.

- Até.

Em giro i camino. No és fàcil. Ni sé caminar amb tacons, ni sé caminar amb tantes emocions. Recordo el que la mare de la Gabi m’havia dit el dia anterior: - Aixeca el cap, mira endavant i trepitja amb tot el peu. – Ja, però és que jo només tinc ganes de desfer-me.

Quan pujo les escales la dona de la neteja em deixa mirar-me al mirall. No hi ha llàgrimes. El maquillatge està al seu lloc. Un organitzador em diu que m’assegui, que m’assegui ràpid que començarà ja. Trobo cadira. I, gràcies atzar, trobo cadira al costat d’un conegut.
La música sona, tot és massa emotiu. Les llàgrimes em comencen a caure per les galtes, estic nerviosa i crec que no és el lloc ni el moment per desfer-me.
Busco un lloc millor. Mil records i la cara d’emocionats dels meus companys quan desfilen em fan oblidar tot el que acaba de passar. Ploro, si, però ploro somrient.


De cop diuen el nom de la Gabi, ella m’havia advertit que la música seria per mi. Esperava una cançó de Jorge Drexler (la banda sonora oficial de les tornades facultat-casa amb GabiTaxi), però no. Sona Txarango. 

Feia uns minuts que sonava l’himne de Brasil, tots de peu cantaven i jo mirava al meu voltant sense saber si fer playback o deixar veure que estava perduda al sud de Brasil. Ara sonava en català, sonava rumba, i ningú entenia res, i jo ballava. De peu, plorant, somrient, aplaudint i ben emocionada. Està sonant Txarango en una graduació al cul de Brasil. Gràcies món. Pels moments que no s’obliden.



Cada cop que deien un nom, la persona s’aixecava i sonava la música que havia triat, la música que el representava. Va sonar de tot, i cada una parlava d’aquella persona que recollia el diploma emocionada. I jo, rodejada de pares i mares, aplaudia i somreia: amb aquesta m’he rigut molt, aquesta s’ho mereix, m’agradaria haver parlat més amb aquesta, ...
Perquè si, tot, o gairebé tot, eren noies. Brasileres. I no ballen samba pel carrer en bikini. No. Són brasileres de carn i ossos. Brasileres que m’han acollit com si fos una més. Brasileres a qui espero veure algun dia fent de turista per Barcelona. Brasileres que no oblidaré. Brasileres que SIM, causam lágrimas.


El hombre nos deja pasar el coche al aparcamiento con la condición de salir en 20 minutos. Veinte minutos son muchos para dejar a alguien en una fiesta. Veinte minutos son muy pocos para decir adiós a alguien que no volverás a ver nunca más en tu vida.
El trabajo estaba medio hecho, pero aun así es duro. Un guardia vino a reclamar que nuestro abrazo estaba creando cola y que se nos terminaba el tiempo.
-UN MOMENTO OSTIA. RECUERDARÉ ESTE MOMENTO TODA MI VIDA Y NO QUIERO RECORDARLE A USTED.
Bajo del coche, pero me espero.
El coche da la vuelta y cuando vuelve a pasar por mi frente puedo ver lágrimas detrás de la ventana.
-Até mais.
-Até.
Me giro y camino. No es fácil. Ni sé caminar con tacones, ni sé caminar con tantas emociones. Recuerdo lo que la madre de Gabi me dijo el día anterior: - Levanta la cabeza, mira hacia adelante y pisa con todo el pie. – Ya, pero es que yo sólo tengo ganas de deshacerme.
Cuando subo las escaleras, la mujer de la limpieza  me deja mirarme en el espejo. No hay ninguna lágrima. El maquillaje es en su sitio. Un organizador me dice que encuentre un lugar, que encuentre un lugar rápido que esto empieza ya. Encuentro una silla libre. Gracias azar, mi silla está  al lado de un conocido.
La música suena, todo es demasiado emotivo. Las lágrimas comienzan a caerme por las mejillas, estoy nerviosa y este no es el lugar ni el momento de deshacerme.
Busco un lugar mejor. Mil recuerdos y las caras de emocionados de mis compañeros cuando desfilan me hacen olvidar todo lo que ha ocurrido. Lloro, si, pero lloro sonriendo.
De repente dicen  el nombre de Gabi, ella me advirtió que la música sería para mí. Esperaba una canción de Jorge Drexler (la banda sonora oficial de cuando volvíamos a casa en su GabiTaxi), pero no. Suena Txarango.
Hacia unos minutos estaba sonando el himno de Brasil, todo el mundo de pie cantaba y yo miraba a mi alrededor dudando entre hacer playback o demostrar que estaba perdida en el sur de Brasil. Pero ahora no, ahora sonaba música en catalán, sonaba rumba, y nadie entendía nada, y yo bailaba. De pie, llorando, sonriendo, aplaudiendo y más que emocionada. Txarango sonando en una graduación en el culo de Brasil. Gracias mundo. Por esos momentos que no se olvidan nunca.
Cada vez que dicen un nombre, la persona se levantan y suena la música que ha elegido, la música que le representa. Sonó de todo, y cada canción hablaba de esa persona que recogia el diploma emocionada. Y yo, rodeada de madres y padres, aplaudiendo y sonriendo: con ella me he reído mucho, ella se lo merece, ojalá hubiera hablado más con ellas, etc..

Porque si, todo o casi todo, era chicas. Brasileñas. Y no, no bailan samba por las calles en bikini. No. Brasileñas de carne y hueso. Brasileñas que me han recibido como si fuera una más. Brasileñas que espero ver algún día haciendo de turista por Barcelona. Brasileñas que no ovlidaré. Brasileñas que SIM, causam lágrimas. 

O homem deixa a gente passar com o carro no estacionamento com a condição de sair antes de 20 minutos. Vinte minutos são muitos para deixar alguém numa festa. Vinte minutos são muito pocos para se despedir de alguém que você nunca vai ver mais na vida.
O trabalho estava meio feito, mas ainda assim foi duro. Um guarda veio pra dizer que o nosso abraço estava causando fila e que o tempo estava acabando.
- UM MOMENTO, PUTZ. VOU ME LEMBRAR DESTE MOMENTO A VIDA TODA E NÃO QUERO ME LEMBRAR DE VOCÊ!
Desço do carro, mas aguardo.
O carro da a volta e quando volta passar na minha frente posso ver lágrimas atrás da janela.
-Até mais.
-Até.
Caminho. Não é fácil. Nem sei caminhar de salto, nem sei caminhar com tantas emoções. Lembro do que a mãe da Gabi falou o dia anterior: - Levanta a cabeça, mira pra frente e pisa com todo o pé. – Tá, mas é que agora eu só quero me desfazer.
Quando subo as escadas, a mulher que limpa o banheiro deixa me olhar no espelho. Não tem lágrimas. A maquiagem está no seu lugar. Um organizador me diz que preciso achar meu lugar, que ache meu lugar rápido porque vamos começar já. Acho uma cadeira livre. Obrigada azar, a minha cadeira está do lado de um conhecido.
A música começa a tocar, todo é emotivo demais. As lágrimas começam a cair pelas bochechas, fico nervosa e esse não é lugar nem momento para eu me desfazer.
Procuro um lugar melhor. Mil lembranças e os rostos emocionados dos meus colegas enquanto desfilam fazem que eu esqueça tudo o que tinha acontecido. Choro, sim, mas choro sorrindo.
De repente, ouço o nome da Gabi, ela me falou que a música era pra mim. Esperava uma canção de Jorge Drexler (a banda sonora oficial de quando a gente voltava da faculdade pra casa no seu GabiTaxi), mas não. Toca Txarango.
Fazia só uns minutos que estava tocando o hino do Brasil, todo o mundo em pé cantava e eu olhava ao meu redor pensando se eu tinha que fazer playback ou deixar ver que eu estava perdida no sul do Brasil.
Mas agora não, agora tocava música em catalão, tocava rumba e ninguém entendia nada, e eu dançava. Em pé, chorando, sorrindo, aplaudindo e tri-emocionada. Txarango tocava numa formatura no cu do Brasil. Obrigada mundo. Obrigada por esses momento que não se olvidam jamais.
Cada vez que ouvia um nome, a pessoa ficava em pé, tocava a música que tinha escolhido, a música que representava ele. Tocou de tudo, e cada música falava dessa pessoa que colava o grau emocionada. E eu, rodeada de mães e pães, aplaudindo e sorrindo: com essa guria eu ri um monte, essa merece muito, teria que ter falado mais com essa, etc...
Porque sim,  todas ou quase todas, eram gurias. E não, não dançavam samba nas ruas de biquíni. Não. Brasileiras de carne e osso. Brasileiras que me receberam como se eu fosse uma mais. Brasileiras que espero ver algum dia sendo turistas de Barcelona. Brasileiras que não vou esquecer. Brasileiras que SIM, causa lágrimas.

segunda-feira, 14 de julho de 2014

Ojalá no te hubiera conocido nunca



Ojalá no te hubiera conocido nunca.
Porque si no te hubiera conocido nunca ahora no tendría tantos pájaros en la cabeza. 

Me podrías haber dejado vivir mi vida tranquila, haciendo lo que se supone que tengo que hacer y no tener que pensar en lo que realmente me apetece.
No conocerte me habría hecho ahorrar mucho dinero, no querría gastármelo todo en viajes ni tendría que ahorrar para ir a verte a China. Si no te hubiera conocido ahora tendría mucho más dinero y podría gastarlo en açaí. O quizás no, porque si no te hubiera conocido, quizás no tendría ninguna gracia hincharse a 500ml de pulpa de fruta amazónica congelada.


Si no te hubiera conocido seguiría siendo una persona llena de prejuicios y miedos. Y que feliz viviría, ¡Oye! Con lo fácil que me era pensar que todo aquél que sea del Madrid y tenga una bandera de España en casa es un facha con el que no se puede hablar. Ahora, por tu culpa, tengo que escuchar a la gente antes de juzgarla, ahora voy pensando que todo el mundo puede sorprenderme. Que quizás hay Pacos detrás de esos locos que lloran con la décima y gritan "Podemos" con La Roja.

Si no hubieras aparecido aquí seguiría pensando que eres un chulito y no me habrías contagiado ni tantas frases, ni tantos gestos, ni esas caras que mientras hago, sé que no son mías. Y lo feliz que sería yo diciendo que estoy preocupada y que tengo miedo cada 5 minutos. Ahora, por tu culpa, tengo que buscarle el lado positivo a todo. Pensar en el karma, en que con esfuerzo todo puede hacerse, y todas esas milongas que me llevas contando en el Orfanatrofio todo el año. 
Si no hubieras aparecido aquí, no me harian tanta gracia ciertas frases o preguntas que nos hace la gente aqui, y no tendria que vivir ese momento estúpido en que te miro y sé que estás pensando lo mismo que yo.

Si no te hubiera conocido no tendria que haber respondido veinte mil veces que ni soy tu namorada, ni estamos casados, ni tu eres gay. Seria mucho mejor, porque ahora podria exagerar tanto como quisiera (aunque la verdad es que eso sigo haciéndolo junto con llegar tarde siempre).

Si no te hubiera conocido este blog me daria mucho menos trabajo. No tendria nadie que lo traduciera, ni nadie que me provocara a escribir sobre lo que nos estaba pasando.
Menos lectores, menos jaleos, y yo mucho más tranquila.


La verdad, que Zaida Muxi podría haberse mirado mejor tu portfolio y decidir no darte la plaza. 
Me habría hecho un favor, me habría colocado a alguien que no me escuchara tanto, y que no me diese pie a hablar sin parar. Alguien que nunca me habría dicho: - Es que me parece interesante lo que dices. 
Oye, que yo callada estaría mucho mejor. Sin ti, yo mucho mejor.
Porque eres un cabezón y un pesado con tus manías. Tus desayunos, tus dietas, tus ánimos para que cambie mi vida, tus "Tu puedes" y tus "Con esa mentalidad seguro que no". 
¡Que ganas de que desaparezcas! Que no me digas más que si tengo verguenza ni como ni almuerzo, o que me compares tocino y velocidad mínimo una vez al día.

Que no me escribas más al whatsapp, oye, que estoy harta del tono que me suena cuando lo haces. Que por aquí no te quiero ver más. ¡Vete ya de Porto Alegre!

Pero bueno, antes de irte...te apuntas mi teléfono de allí y me llamas.
Que me has prometido muchas fiestas y hablar mucho catalán. Que el profesor de Constru V se puede ir preparando porque si te tengo cerca un año más, voy a aprovecharlo com certeza. Por aquello de no separarte de las personas interesantes, de las personas que siempre encuentran parking.
Yo no sé si hemos exprimido el limón lo suficiente, si es legal disfrutar tanto en un solo año, si voy a olvidarlo o si voy a contárselo a mis nietos.
Sólo sé que, por el momento, ha sido el mejor año de mi vida. 
Y que tú tienes mucho que ver en eso.
Valeu Paco. Foi demais.